Rozdział 15. Powrót

    Zamurowało mnie. Nie mogłam uwierzyć w nic co działo się wokół mnie. Zaparło mi dech. Zaczęłam się krztusić, łzawiły mi oczy. Czułam, ze coś zaraz rozsadzi mnie od środka. To nie mogła być prawda. Marcelina nie mogła umrzeć. A najgorsze w tym wszystkim było to, że to wszystko była moja wina. Nie wiedziałam kiedy znalazłam się zalana łzami na chodniku. Nie zwracałam uwagi na Juliana, który chyba coś do mnie mówił. To wszystko było dla mnie za wiele. Za wiele. Ta cała mafia, Kennedy, a teraz jeszcze Marcelina. Nie miałam siły żyć. Chciałam tu i teraz palnąć sobie w głowę.

  - Maryla… -Doszedł do mnie lament Juliana.

Nie miałam siły, żeby się odzywać. Nie wstawałam, kiedy ciągnął mnie za rękę. Miałam wszystko gdzieś. Wszystko posypało się w jednej chwili.

Żal.

Ból.

Rozpacz.

  Wszystkie te uczucia kołatały się w mojej głowie, w moim ciele, w mojej duszy. Chciałam ich przeprosić. Marcelinę, Kennedy’iego, rodziców. Ale oni wszyscy nie żyli. Wszyscy, na których mi zależało.

  - Musimy iść. – Usłyszałam ściszony głos Juliana.

A on jednak żył. Ostatnia nadzieja, ostatni ratunek. Bez słowa podniosłam się z chodnika i oparłam o ramię chłopaka. Gdyby nie on na pewno bym się przewróciła. Nie wiem nawet kiedy wszystko zaczęło się rozmazywać, żeby w końcu zniknąć w nicości.

                                                              *************

  Ostre światło słoneczne przedostające się do pokoju przez małe okno oślepiło mnie. Zamrugałam kilka razy i przekręciłam się na bok. Zobaczyłam znajomą, damską sylwetkę. Ciocia.

   - Ciociu? To ty? –Zapytałam niepewnie.

Mój głos był niebezpiecznie zachrypnięty.

   - Tak. To ja. – Chlipała. – Tak się martwiliśmy.

Zastanawiałam się gdzie jestem. I co robiła tam ciocia.

   - Co się dzieje? – Zapytałam.

   - Może ja wyjaśnię. – Usłyszałam męski głos i odwróciłam się w jego stronę. Julian. Był tu.

    - Po śmierci…Marceliny… - Kontynuował. - …Zemdlałaś. Postanowiłem zawieźć cię do Polski.

   Nie wiedziałam co powiedzieć. Znów byłam w Polsce. Byłam jednocześnie zrozpaczona i szczęśliwa.

   - A co z …nią? – Zapytałam cicho i poczułam jak łzy zbierają mi się w kącikach oczu.

    - Pogrzeb odbył się wczoraj. – Westchnął Julian.- Nikt nas za to nie wini…

Odbył się? Jak to? Ile ja spałam?

   - Ile…

    - Trzy dni. – Odrzekł chłopak jakby czytając w moich myślach.

Westchnęłam głośno. Ale się porobiło.

    - Ciociu przepraszam… - Jęknęłam.

     - To nie twoja wina. Sytuacja tego wymagała. Rozumiem. – Powiedziała.

     - Ciociu, chciałabym porozmawiać z Julianem. – Powiedziałam.\

Ta przytaknęła i wyszła.

     - Już wszystko załatwione? – Zapytałam. – Ci z mafii nas nie szukają?

     - Nie martw się. Jesteśmy bezpieczni. – Uśmiechnął się blado.

  Chciałam w tamtej chwili wyznać mu co do niego czułam. W sumie to co miałam do stracenia?

  - Julian, przez to wszystko nie mieliśmy okazji tak naprawdę porozmawiać. – Westchnęłam.

  - Możesz mówić śmiało. – Dodał.

Policzyłam w myślach do dziesięciu.

  - Julian, ja… - Nie wiedziałam jak to powiedzieć. – Chyba cię kocham.

Wzruszyłam ramionami i zrobiłam głupia minę. Idiotka ze mnie. Co ja sobie myślałam?

Moje przemyślenia przerwał Julian. Przybliżył się do mnie i pocałował mnie. Tak po prostu. A ja się nie opierałam. Było mi dobrze. W końcu jakaś ucieczka od zmartwień, od problemów.

  Nareszcie był przy mnie ktoś, komu naprawdę na mnie zależało.

   - Ja ciebie chyba też. – Szepnął i jeszcze raz się pocałowaliśmy.

*******************

Rozdział dość krótki, bo doskwiera mi brak weny :(. Ale mam nadzieję, ze nie był aż taki zły…:)