Rozdział 2. Dochodzenie

  - Jeszcze herbaty? – Pyta mnie jakaś kobieta z posterunku policji.

Przecząco kiwam głową i mocniej zaciskam w dłoni kubek, do połowy wypełniony zimnym już napojem. Wciąż nie zdjęłam rękawicy, więc szpony nieustannie ocierają się o porcelanowe naczynie, wydając nieprzyjemny dźwięk.

  Kayako siedzi obok mnie i płacze już od godziny. Biały makijaż zmazał jej się prawie do końca, a czarna peruka osunęła się na bok. Teraz ją poznaję. To Lynn z naszej szkoły. Razem z Billym, czyli Krzykiem chodzili do starszej klasy.

  Po mojej lewej, w skulonej, wręcz embrionalnej pozycji kiwa się Carolyn. Chyba tylko mnie udaje się zachować resztki zdrowego rozsądku.

  - Carolyn. – Mówię miękko. Muszę ją uspokoić. – To wcale nie znaczy, że w twoim domu był morderca. – Sama nie wierzę w to co mówię.- Może on… po prostu się upił, uderzył w głowę.

  - Przyznaj, że sama w to nie wierzysz. – Jąka się.

Czy ona naprawdę czyta mi w myślach?! Ma rację. Nie wierzę. Ktoś Billy’ego zamordował.

  - Dlaczego nie pozwoliłaś mi go dotknąć? Może jeszcze żył.

  - Nie żył. Dobrze o tym wiesz. – Mówię stanowczo. – A gdybyś go dotknęła, znaleźliby na nim TWOJE odciski palców i to TY byłabyś główną podejrzaną.

  - Jasne. – Sili się na blady uśmiech. – Dzięki Sherlocku Holmesie.

  - Nie ma za co.

  - Ann! – Słyszę rozpaczliwy krzyk mamy.

Podbiegam do niej i obejmuję ją.

  - Mamo… - Wzdycham.

  - Co się stało? – Pyta zdenerwowana i spazmatycznie zgarnia włosy z mojej twarzy. – Zadzwonili do mnie z policji. Bałam się, że coś się stało.

  - Mamo… W domu Carolyn został zamordowany chłopak.

  - Mój Boże… Kto to? – Pyta ze zgrozą.

  - Billy Serkiss. – Odpowiadam beznamiętnie. – To Carola go znalazła.

  - Wracajmy do domu. – Sugeruje mama, a ja odwracam się i zauważam, że właśnie przyszli rodzice Jasona.

  - Tak. Chodźmy.

                                                                ***********

  Siedzę na naszej puchowej kanapie i jem pieczonego kurczaka oglądając obiecanego ,,Ghost Ridera”. Właśnie dochodzi moment, w którym Johnny Blaze podpisuje cyrograf krwią.

  Po chwili mama siada obok mnie z podobną porcją kurczaka.

  - Znów dzwonili z polcji. Masz stawić się jutro o dziesiątej na posterunku, w celu złożenia zeznań. – Mówi.

  - Dobrze. – Wzdycham.

  Już chyba nigdy się od tego nie uwolnię.

************************

 I oto kolejny. ;) Komentujcie, to bardzo motywuje.