Rozdział 3. Park linowy

  Śmierć otacza nas zewsząd. Jest naszą towarzyszką od początku aż do końca. Śmieje się i płacze razem z nami, cały czas czekając. Czekając na koniec. Nie jest natrętna, nie popędza nas. Ona sama najlepiej wie ile czasu nam jeszcze zostało. Można powiedzieć, że jest naszą najlepszą przyjaciółką.

                                                      **********

  - Mówiłam już, że nie mam pojęcia kto mógł to zrobić. – Powtarzam po raz setny, a komisarz bacznie mi się przygląda. – To Carolyn go znalazła. Leżał tam już gdy zaczęłyśmy go szukać.

  - Jest pani tego absolutnie pewna? – Robi podejrzliwą minę.

  - Czy pan coś sugeruje? – Wstaję z krzesła. – Może, że to ja albo Cara go zabiłyśmy? Tak?

  - Panno Higgins, proszę się uspokoić.

  - Mam tego dość. – Warczę, zabieram torebkę i idę w stronę wyjścia.

  Przemierzam ulice, nie mając świadomości dokąd tak właściwie idę. To wszystko nie ma sensu. To morderstwo, cała ta sprawa. Sądziłam, że moje życie będzie normalne chociaż w minimum, a tu co?

  - Anna! – Słyszę za plecami i odwracam się.

Na mojej twarzy natychmiast pojawia się uśmiech.

 - Cześć Matty. – Witam się z przyjacielem.

 - Słyszałem o tej masakrze w domu Cary. – Mówi niepewnie.- Podobno Billy nie żyje.

 - Niestety to prawda. – Wzdycham.

Pochwali Matt bez słowa bierze mnie pod rękę. On zawsze umie mi poprawić humor.

 - Zabieram cię… - Zaczyna – …Do parku.

 - Do parku? – Prycham. Ale on ma głupie pomysły.

 - Oczywiście mam na myśli park linowy. – Uśmiecha się szyderczo.

Teraz po prostu nie wytrzymuję i wybucham śmiechem. Pod jego wypowiedziami zawsze kryje się drugie dno.

 - Jasne Matt. – Uśmiecham się. – Przecież wiedziałam.

                                                                    ********

  Pewnym krokiem stąpam po ruchomych deskach, umocowanych jedynie na sznurach. Matt idzie tuż za mną, wciąż powtarzając żebym się nie Zabiła.

  - Mam uprząż. – Zapewniam. – Nic mi nie będzie.

  - Wiesz, co?

  - Co?

  - W ciągu roku zdarzają się co najmniej cztery przypadki zerwania uprzęży. – Mówi.

  - Matt… - Wzdycham. – Jestem pewna, że absolutnie nic mi się nie stanie.

Te zdolności odziedziczyłam po mamie. W wieku osiemnastu lat została miłośniczką parków linowych, jazdy na motorze, skoków spadochronowych i tych na bungee (czyt. bandżi).

 - Ja jednak bym uważał na twoim miejscu. – Ostrzega. – Masz talent do przyciągania kłopotów.

 - Ja ci dam… - Zaczynam, ale w tym momencie dzieje się coś strasznego. Stopa ześlizguje mi się z deski. Zamykam oczy i słyszę tylko dźwięk pękającej uprzęży. To koniec. Spadnę i się zabiję.

 - Ann, uważaj!- Krzyczy Matt i w ostatniej chwili chwyta mnie za rękę.

 Zaczynam ciężko oddychać.

Wszystko wiruje mi przed oczami.

Mogłam zginąć.

 - Człowieku! – Mat woła mężczyznę stojącego za nim. – Wezwij pomoc!

Ostatkami sił udaje mi się nie puścić ręki Matta.

 - Skup się Annabelle. – Mówi ze stoickim spokojem. – Zaraz po prostu mnie puścisz.

O czym on mówi? Chce mnie zabić? Mocniej zaciskam powieki.

 - Nie… - Jęczę.

 - Anna, posłuchaj. Puść mnie. Wszystko będzie dobrze. Obiecuję. – Mówi krzepiąco. – Nic ci się nie stanie.

Mam ochotę mu zaufać, ale za bardzo się boję. Jesteśmy jakieś dwadzieścia metrów nad ziemią i wolę się o nią nie roztrzaskać.

 - Zaufaj mi i po prostu się puść.

Głęboko wciągam powietrze. Otwieram oczy i spoglądam na przerażoną twarz Matta, lecz zaraz znów je zamykam.

Puszczam się.

 **********************

Oto kolejny rozdział. Trochę dramatyczny, ale mam nadzieję, że się podobał. Wszystko wyjaśni się w kolejnym. ;*